Blog Image

Logboek

Onze avonturen

Op elk artikel kunnen jullie reageren door onder het artikel op "reacties" te klikken...

We komen der aan !

Randnieuws Posted on 17/12/2015 14:42

Nu het dreigingsniveau van 4 naar 3 gedaald is, laten ze ons het land terug binnen…

Van 18 december tot 11 januari wel te verstaan …

Greets,



Kerst en Nieuwjaarswensen 2015

Randnieuws Posted on 14/12/2015 17:34



Ons eerste kleindochtertje !!!

Randnieuws Posted on 22/07/2015 00:39

Ze is er ! Ja U leest het goed : ZE is er !!! Nà vier kleinzonen, ons eerste kleindochtertje LARA !!!!

Geboren op de nationale feestdag, het tweede kindje van Kim en Miek en nu zus van grote broere Miro!

Ze heeft iets op zich laten wachten (zoals alle vrouwtjes smiley), woog 4 Kg en nog iets en was al 52 cm lang. Mémé Sonja en pépé Nico zijn fier op hun prinsesje, op haar ouders en op de peter en de meter!



Minder dan een maand …

Laatste wijzigingen Posted on 21/06/2015 15:12

en we zijn terug in België. De ooievaar komt immers nogmaals op bezoek bij Kim en Miek !

Ons vijfde kleinkindje zal hopelijk tijdens ons bezoek tussen 16 juli en 27 juli de zoute Oostendse zeelucht kunnen opsnuiven.

Duimen maar !!!!

Mémé Sonja en Pépé Nico



Schuim…

Randnieuws Posted on 13/05/2015 17:48

Terwijl het witte schuim rondom ons bootje in Patmos hier en daar op
de golftoppen breekt, zorgden we vandaag voor ons eigen schuim : dag op dag
drie jaar terug verlieten we onze thuishaven Blankenberge en kozen ervoor om te
(over)leven op een drijvend zeilhuisje van amper 12 m lengte.

Opmerkzaam als jullie zijn natuurlijk, hoor ik jullie al
zeggen dat we een dag te laat zijn. ’T Ja, ons feestje was inderdaad gepland
voor gisteren maar … het regende, bliksemde, donderde en waaide nogal hard.
Geen weer om een beetje tipsy te worden, dus met één dag vertraging (wat is nu
één dag op 1.095 dagen ?) twee foto’s om dit te vereeuwigen. Santé en op naar
het vierde jaar.



Even terug in tijd…

Griekenland Posted on 06/05/2015 15:38

Is het wel zinvol om terug te gaan in tijd ? Het is
immers zo’n 7 maanden geleden, het kappersavontuur daar gelaten, dat jullie nog
iets van de kapitein van de Snow Goose konden lezen. Zou het niet beter zijn
hier op Leros de draad van onze avonturen gewoon terug op te pikken. We hebben
immers intussen onze overwinteringshaven , Finike in Turkije verlaten en zijn
terug op weg via de Dodekanesos en Cycladen eilanden naar Noord Griekenland,
waar we ergens midden juli terug een zitje bij Ryanair geboekt hebben om een
helpend duwtje te geven bij de geboorte van ons 5de kleinkindje.

Maar toch zou het ook zonde zijn om jullie enkele
komische en andere toestanden te onthouden.

Italië sloten we af met 2x water in de boot. De eerste
keer een zoete lek door een losgekomen waterslang aan de boiler waardoor zo’n 100
liter in boot in stroomde. De tweede keer had het water meer een zeewatersmaak
door een vergeten afsluiter van de wasbak tijdens het zeilen op het scherp van
de snee (kwestie van eventjes de hellingsgrens van ons scheepje af te tasten).
Juist, het waren er meer dan 100 liter…

Maar we verlieten uiteraard het mooie Sicilië niet zonder
o.a. een bezoek aan de versmarkt van Syracuse, een rondrit naar de Cycloop
eilanden, een stop in het prachtige maar o zo drukke Taormina, en natuurlijk
een (auto)beklimming van de alom aanwezige Etna!

Toen ruilden we ergens in Corfoe de “buongiorno” voor
“kalimera” en zeilden we dus de Ionische Zee en Griekenland binnen. Hier
gebeurde het dat de avond dat Griekenland uitgeschakeld werd in de Wereldbeker
voetbal, ik als het ware als straf, mezelf in het holst van de nacht,
opgesloten zag in een toilet ergens in een afgelegen en verlaten paviljoentje.
Een half uurtje en een vol A4-tje vol gevloek later, kon ik met
Cirque-du-soleil-achtige toestanden uit mijn cel ontsnappen. Zedenles : vergeet nooit te controleren als er
aan de binnenkant van de toiletdeur ook een klink zit …

Uitstappen uit een dinghy (of opblaasbare zodiac).
Hoeveel van zo’n hilarische filmpjes zou je al gezien hebben op TV in
programma’s als Videodinges? Mijn eerste matroos Sonja zou zeker een mooie
podiumplaats bekleden toen ze helemaal uitgedost in een wit kleedje uit ons
opblaasbaar bootje wou stappen, alleen… was het water nog véél te diep of haar
beentjes véél te kort, waardoor ze viel in het blauwe sop, terwijl ze toch nog
haar waardigheid probeerde te houden voor de ogen van enkele strandkloppers.’
Waarschijnlijk hebben ze het niet eens bemerkt’ dacht ze. Ja ja… Geen nood echter…
kleedjes genoeg aan boord…

Maar het kan ook griezeliger hoor. Nadat we het Orakel
van Delphi om goede wind verzocht hadden, de Sea Force One (slagschip van
Obama?) gekruist hebben, en het privé eilandje Skorpio van Onassis letterlijk
links hebben laten liggen, meerden we af in een baaitje op Meganisi. Het
kristalheldere water, de mangrove-oevers, de volmaakte stilte en de bloedhete
zon, smeekten gewoon om het anker te gooien en wegens te weinig
manoeuvreerruimte , twee lijntjes naar de kant te leggen. Toen later de nacht
viel en de vreedzame stilte doorbroken werd met een kakofonie van krakende
taken, bleek dat we te vroeg opgehouden hebben met lezen in onze pilot (boek
met uitleg over de baaien), want hier bleek een koorddansende rattenkolonie te
wonen! Gelukkig hadden we destijds op één of andere botenbeurs een toen der
tijd volslagen nutteloos en belachelijk duur anti-ratten-afweer-systeem gekocht
(pfff). Precies een draaiende zwarte vinyl LP (onze generatie kent dit nog
wel), die je over de landvasten schuift waardoor ongedierte huppelend over onze
touwen ofwel rechtsomkeer moeten maken, ofwel kopje onder gaan. We zijn niet
wakker gebleven om te zien welke keuze ze maakten…

Voorts hebben we natuurlijk ook de toerist gespeeld : afkoeling gezocht onder het heerlijk (lees
bitter koud) water van de watervallen van Nidri; de bloedhete lijdensweg
ondergaan naar de twee kerken op de heuvels van Twin City Ermoupolis, waarbij
we later die avond getuige waren van een Grieks Orthodox huwelijk en het
bruidspaar mochten bekogelen met rijst en waar we zelfs uitgenodigd werden op
hun feest, die we, verlegen als we zijn, vriendelijk afgewezen hebben; per
scooter Ithaca verkend; vanuit Preveza kuierden we per huurwagen drie dagen
rond naar de Vikoskloof, Ioannina, Metsovo, Trikada, en hebben we de
wonderbaarlijk hoog gelegen kloosters van Meteora beklommen. Ook werden we
slenterend door de steegjes van de Chora op Kithnos, zomaar uitgenodigd in het
huis van een Grieks koppel; zijn we het spectaculaire Korintische kanaal doorgevaren
waar we getuige waren van Benji jumpers; en hebben we op een idyllisch eilandje
voor Kerkyra (Corfoe) tussen de patrijzen een strandbarbecue gehouden. Om alles
onder woorden te brengen wat we gezien en meegemaakt hebben op al die
eilandjes, zou een aanslag zijn op de batterij van mijn laptop, dus lijkt het
mij interessanter om gewoon door te verwijzen naar het prachtig geleverde werk
van mijn eega : zie fotoalbums dus!

Zo zocht Snow Goose zigzaggend tussen de Griekse eilanden
(Cycladen) haar weg omlaag om via Santorini in Kreta te belanden. Een nogal
winderig eiland met o.a. een befaamde kloof, waar jullie reeds vroeger konden
over lezen. Ergens begin september zeilden we dan verder oostwaarts Turkije
binnen, waar je ons tijdens ons 6,5
maanden verblijf in Finike, kon zien rondlopen in Antalya (dolmus), Arykanda
(met de wagen van vrienden), Istanbul
(vliegtuig), Elmali (groepsuitstap) en Cappadocië (wagen). Een heerlijk, zéér
groot, doch administratief moeilijk land, met uiterst vriendelijke behulpzame
en open mensen en een wonderbaarlijke natuur. Voorlopig het meest oostelijke
punt van onze reis.

Via een achterpoortje is het ons toch gelukt om langer
dan wettelijk voorzien in Turkije te blijven. Toch wilden we niet al te veel
risico’s nemen (herinner U de film ‘Midnight Express’!), en op 15 april koos
Snow Goose terug het ruime sop om 30 mijl verder in Kastellorizo, terug
Grienkenland en Europa binnen te varen. Rhodos, Symi, en Kos liggen al
zuidwaarts van ons. Zo ploegen we ons nu een weg noordwaarts pal tegen de
heersende N-NW wind in. Maar geen nood : diegene die ons kennen weten dat we ons
niet te vlug zullen vermoeien. Morgen komt immers ook nog …

PS Herinner me nu en dan eens om iets neer te pennen want
anders duurt het opnieuw 7 maanden vooraleer je nog iets van mij verneemt.



Winter in Belgie

Laatste wijzigingen Posted on 12/02/2015 15:32

Hoi,

Tijdens ons verblijf in België hebben we een aantal foto’s genomen van eet-, vreet-, drink- en andere uitspattingen. Nu we terug in ons huisje in de Turkse wateren dobberen, willen we jullie die foto’s natuurlijk niet onthouden, maar blijkbaar is er iets fout gelopen bij het versturen van de automatische mail. Vandaar dit berichtje met onderstaand de link naar dit album.

http://persoonlijk.snow-goose.be/#!album-85

Veel plezier!

Sonja en Nico



Nummer 5 (number 5) !!!

Randnieuws Posted on 03/01/2015 13:42

Tijdens de feestdagen kregen we opnieuw een fantastische verrassing te lezen en te horen : ons VIJFDE kleinkindje is op komst ! We bestelden een fles wijn en dit hing er aan :

During the Christmas days we received for the FIFTH time wonderful news : a new baby is on its way ! We ordered a bottle of wine and received this message :

Proficiat aan Kim en Miek ! Ergens in juli 2015 zal Miro kunnen spelen met een broertje of zusje…

Congratulations to Kim and Miek. Miro will have a brother or sister to play with somewhere in July 2015 …



Onze wensen – Our wishes

Randnieuws Posted on 18/12/2014 23:15




Huisje gevonden

Laatste wijzigingen Posted on 02/11/2014 19:44

Aan al diegenen die ons een slaapplaats tijdens ons komende verblijf in Belgie aangeboden hebben : dank hiervoor! Aan alle anderen : doe geen moeite meer want we hebben een oplossing gevonden. We hebben nl. een eigen stekje gevonden in Lichtervelde, en als kers op de taart : we mogen gedurende al die tijd de auto van goede vrienden gebruiken! Dank voor het bed en de automobiel!!!
Om het vriesweer in ons vlakke landje terug wat gewoon te worden, zijn we momenteel neergestreken in het wondermooie maar o zo koude Istanbul. Vanuit Turkije groetjes of selamlamak !



Ik ging eens naar de … kapper

Turkije Posted on 27/10/2014 12:28

Turkije. Land van de moskeeën, luid kwelende muezzins,
kleurrijke bazaars, dolmussen, durums, maar ook land van de ontelbare kappers,
berbers genoemd. Nà maandenlang rond te dobberen tussen de Griekse eilanden,
waarvan ik later wel één en ander zal neerpennen, leek het tijd om deze tot
toeristische attractie verheven barbiers een bezoekje te brengen. Niet dat het
mijn idee was natuurlijk (ik heb immers mijn privé kapster mee aan boord), maar
onder lichtelijke dwang van op bezoek zijnde vrienden (Sabine en Ludo) die
natuurlijk samen zweerden met mijn bedgenote, kon ik in Marmaris niet weerstaan
aan een uiterst vriendelijke kerel en twee paar uiterst verleidelijke
vrouwelijke, maar ook naar spektakel verlangende ogen.

Vijftien Turkse lira zou het mij kosten. Zo’n vijf euro
is op vandaag inderdaad een “batje” zoals wij, West Vlamingen, dit noemen. Ik
was enige klant en had drie kappers, waarvan blijkbaar één in opleiding was
(zouden leercontracten daar ook bestaan?), tot mijn beschikking. Luxe!

Het begon allemaal, zoals zoveel uitspattingen, héél
onschuldig, alhoewel… Ik moest me uitkleden! Akkoord, niet helemaal natuurlijk,
hiervoor was ik aan het verkeerde adres, maar gewoon mijn t-shirt uitdoen. Daar zit je dan in je blote torso naar jezelf
te kijken… Om het toch een beetje deftig
te houden kreeg ik gelukkig een echt valse Burberry schort voorgebonden.

De meter liep, het werk kon beginnen. Beetje knippen
hier, beetje knippen daar, vooraan, in de nek achteraan, opzij rond beide oren,
tot onze vriend doorhad dat er bovenaan niet veel te knippen viel omdat er
simpelweg niets meer groeit…

Dus over naar plan B zag ik hem denken. ‘You could
need a good shave’ hoorde ik hem eerder bevestigen dan vragen. Twee letters
later (‘OK’) en zeker vijf minuten lang, was hij als een stukadoor die aan het
pleisteren slaat, mijn zo spaarzaam gebruinde façade aan het inkwasten met
massa’s witte scheerzeep. Ordinaire scheermesjes zijn hier taboe, dus toverde
hij plots zo’n open scheermes (shavette) uit zijn borstzak te voorschijn en
zwengelde het moordwapen uiterst behendig maar ook uiterst dichtbij mijn
angstige ogen en neus. ‘Oef, hij had het nog gedaan’ gutste bij z’n eerste
schaafbeurt als een geruststellende gedachte door mijn gemartelde hersenen.
Snel, maar toch minutieus, voelde ik het lemmet van boven naar beneden over
mijn teer velletje glijden. Eén kilogram schuim en vijf gram stoppels later,
begon hij opnieuw aan zijn plaasterwerk, precies om de fijne scheurtjes en
gaatjes in mijn smoel nog op te vullen. En even vlug en nauwkeurig kwam ook
deze tweede beurt aan zijn einde.

Klaar is Kees dacht ik nog, maar toen kwam
Marie, neen, Sonja en Sabine binnen. De show moest nog beginnen! Knippen en
scheren overleefd. Ik wist echt niet wat die gast nog van plan was met mij. Ergens
achter mij viel het woordje ‘ontharen’. Oksels ? Mijn drie borstharen? Lager???
Nog lager ? Mijn ex-voetbalkuiten ? Njet. De haren in mijn welriekend neusorgaan!
Ik haat het: met zo’n elektrisch vibrerend ding in mijn neus gaan, kriebelen
dat dat doet en dan met elke snok één haartje uittrekken. Neen, niets voor mij.
Alsof onze vriend mijn vrees kon lezen, begon hij met een uiterst zachte
borstel een groen, nogal heet brouwsel op, rond en in mijn neus te smeren.
Onnozel en een uiterst lachwekkend zicht natuurlijk.

De intussen dichter
geschoven dames zag en hoorde ik huilen van het lachen. Fototoestellen zag ik
flitsen. Voorbijgangers hielden halt om deze vreemde man met groene neus te
aanschouwen.

Gelach langs alle kanten ging plots over naar luid geschater langs
nog meer kanten, want terwijl ik daar op voltrekking van het vonnis zat te
wachten, voelde ik plots een steekvlam vlak bij mijn oor! Mijn vriend, die ik nu
meer mijn vijand noemde, kon blijkbaar niet genoeg krijgen van mij, en vond er
niet beter op dan de haartjes in mijn oren weg te schroeien met een brandende
fakkel! Ik wist zelfs niet dat daar haren groeiden! Als een vuurspuwer danste
hij rond me en probeerde de schroeiplekken te minimaliseren…

Toen ik terug afgekoeld was en de omstanders terug konden
ademen in plaats van lachen, keek de vijand mij recht in de ogen, sprak als
afleiding zijn Turkse, onverstaanbare toverspreuk, en trok met een krachtige
ruk de groene smurrie van mijn neus. Het voelde alsof alles weg was, inclusief
mijn neus, maar een blik in de spiegel concludeerde anders: ze stond er nog. Nu
wel vrij van haren, zwarte punten, mee-eters en nog van die toestanden in en
rond mijn neus, maar ik kon me niet van de indruk ontdoen dat daar binnenin
meer foetsie was dan dat de bedoeling was.

Opgelet ! De volgende foto is niet bedoeld voor gevoelige kijkers !

Enfin, na dit neuswaxen en fakirgedoe
met mijn oren was ik al halfweg gekomen met mij terug aan te kleden, toen mijn
radicale moslimbroeder de dames overtuigend maar volledig overbodig kon wijsmaken
dat de huid van mijn glad gepolijste neus te fel contrasteerde met de rest van
mijn Vlaamse smikkel, zodat een
volledige gezichtsbehandeling ECHT nodig was! Wat kon ik doen ? Juist, niets
dus en gewoon toegeven aan de Almachtige.

Groen was blijkbaar zijn lievelingskleur want nu smeerde
hij uit een ander potje een soort slecht riekende spinaziekleurige smurrie over
alles wat nog restte van mijn oude ik. Dat goedje rook eerder naar formaline,
het brouwsel dat ze gebruiken om de doden mee te balsemen… Blijkbaar noemen wij
dit beschaafder een maskertje leggen of peeling (mijn kl..). Onbetaalbaar
hilarisch natuurlijk : nu zat ik daar nog steeds halfnaakt, aanschouwd door
langs slenterende toeristen als één of andere etalagepop, met een smikkel net
als een stik jaloerse Hulk, wachtend tot mijn ‘maskertje’ droog was.

Een kwartiertje later, die opgevuld werd met het, geloof
het of niet, trekken van mijn wenkbrauwen, waarbij het leek alsof onze Turkse
artiest die haartjes met zijn tanden uittrok in plaats van met een soort
operatie-naaigaren, pelde hij alles er met
een beetje geluk mooi terug af. Om de vuile randjes en resten weg te werken,
mocht ik dan voorovergebogen met mijn hoofd over een wastafel hangen, waarbij
mijn gezicht gewassen werd. Onze kameraad kon mij natuurlijk onmogelijk laten
gaan zonder ook mijn overgebleven haar te wassen, en na twee shampoobeurten,
een föhnbeurt, en veel geklets op mijn bolle wangetjes met zéér irriterende en
dan zalvende aftershave, was het eindelijk zover.

‘Haja ilal-salah’ klonk als een zegen door de
luidsprekers van de minaret. Tijd om te gaan dus. T-shirt terug aan, en oeps…
nog betalen natuurlijk. Juist, daar stond ik dan met mijn belachelijke vijftien
turkse liras. Heel de één uur durende show, kostte mij, na afdingen natuurlijk,
uiteindelijk zo’n 17 euro, inclusief de Turkse thee tussendoor. Conclusie. Het
zijn commerçanten die Turken, maar wel vriendelijke…

Volgende keer zal het mijn beurt zijn om te lachen en
foto’s te nemen van mijn teerbeminde want.. we gaan buikdanseressen gaan kijken,
en dát zullen jullie met veel meer plezier bekijken !



’t Is weer voorbij …

Turkije Posted on 08/10/2014 22:33

’t Is weer voorbij die mooie zomer, want we hebben vandaag 8 oktober onze winterhaven bereikt ! In Finike (Turkije) zal Snow Goose 6 maanden lang hopelijk zonder al te veel tegenstribbelen alle schuur-, timmer-, verf- en andere werkjes ondergaan. Wijzelf keren voor ruime tijd terug naar ons vlakke landje. Eindelijk terug naar dat koude, natte, mistige en grijze België. Joepie !



« VorigeVolgende »